Perfecte Openingszinnen

door Victor Verlon · 21 reacties


Binnenkort verschijnt de volgende video. Onderwerp? Flirten!

Nu mijn vraag: met welke openingszin heb jij laatst een vrouw aangesproken? Of loop je nog steeds vast? Plaats je reactie hieronder!

Annuleer

Plaats nu je reactie hieronder!

1 cello

Beste victor,

Wat heeft jou geholpen om je mentaliteit te veranderen?

Gr.

Cello

Beantwoorden

2 Victor Verlon

Beste Cello,

Dat is een stevig onderwerp.

Kort maar krachtig antwoord: ervaring opdoen en een ander perspectief innemen.

Beantwoorden

3 Matthias

De laatste keer dat ik een vrouw heb aangesproken was vorige zondag aan een treinhalte met deze opener: “hey, je ziet er uit alsof je een balpen hebt…” (had het ook echt nodig, maar ik had het evengoed aan een man kunnen vragen als deze knappe dame). Vorige week heb ik mij op een bankje van de bushalte gezet naast een mooie dame met deze opener: “hey, ik ben Matthias”. Beide keren heb ik een leuke, lange babbel gehad. Eigenlijk heb ik bijna alleen maar goede ervaringen met vrouwen aanspreken, maar toch voel ik mij in heel wat situaties nog steeds enorm onzeker, wat mij dikwijls weerhoud het te doen, ik heb nog heel wat werk voor de boeg…

Beantwoorden

4 Victor Verlon

Prachtig zoals je de vrouwen aanspreekt Matthias! Had ze een balpen bij zich? Steeds meer mensen hebben geen pen meer dankzij de smartphone’s en tablets. (En dit kan een gespreksonderwerp op zichzelf zijn lol.)

Eigenlijk heb ik bijna alleen maar goede ervaringen met vrouwen aanspreken,

Wat versta je onder goed? En wat zou een ervaring slecht maken?

Ik zet je graag aan het denken, want dat kan de onzekerheid wat betreft aanspreken flink verminderen…

Beantwoorden

5 Percival

Hi Victor!

Ik mail je hier op een vervolg, van een topic van je andere site. We hadden het toen over aanspreken (in het openbaar, specifiek bij het CS). Je raadde me aan om het gewoon maar te doen. Bij deze de feedback. :)

Heb ondertussen aardig wat vrouwen aangesproken. In de trein, bij de halte, op het terras, etc. Positieve ervaring. Aanvankelijk zit je hart in je keel, maar er treedt al heel gauw gewenning op. Ik werd steeds meer relaxed en het is bijna grappig te zien hoe vrouwen reageren wanneer ze in een dergelijk interactie belanden.

Ik denk dat er veel mogelijk is, maar de leukste conversaties had ik toch wel wanneer er een situationele aanleiding bestond om een gesprek te beginnen. Dan ben je ook echt oprecht geïnteresseerd in de ander. 1x iets minder, maar ja risico van het vak.

Mijn conclusie is wel het volgende. Doel op zich om zulke gesprekken te voeren, want je oefent en verbetert je vaardigheden. En het is gewoon leuk. Zoals vandaag nog op het terras. Waar mijn makker bij zat (die dacht, ‘jij durft’). Kortom, je kweekt een hoop lef en een verruimde mindset. Al een geslaagd doel op zich.

Ik moet daarentegen wel zeggen: de kans dat hier iets concreets uit voorkomt (vervolgafspraak) acht ik bedroevend laag. Misschien ligt dat aan deze tijdsgeest? Is het not done voor een vrouw om met een onbekende man (op straat ontmoet) af te spreken, in de grote stad?

Je vertelde me daar toch andere ervaringen in te hebben. Best knap dan. Maar geef mij maar weer mijn internetdating, met een inmiddels verruimd perspectief. ;-)

Regards!

Beantwoorden

6 Victor Verlon

Hoi Percival! Leuk om je reactie te lezen. Je bent aan de slag gegaan met mijn advies. Zie hier, nieuwe contacten, positieve ervaringen! :-D

Laat het een voorbeeld zijn voor meer mannen.

Mijn conclusie is wel het volgende. Doel op zich om zulke gesprekken te voeren, want je oefent en verbetert je vaardigheden. En het is gewoon leuk.

En het is leuk. Laat dat de boventoon voeren en vrouwen reageren vaak beter dan wanneer je doelbewust iets probeert te regelen. :-D

Blijf dit soort gesprekjes voeren, oefen je in het verlengen van de gesprekjes. Wanneer dat lekker gaat, simpelweg uitnodigen voor een kop koffie bij de Starbucks, Coffee Company of ander tentje. Opper het, ze hoeft niet te happen. Doe het omdat het zo spannend en leuk is, niet omdat je het ook leuk vindt als ze ja zegt.

En internetdaten is natuurlijk ook prima. Die dames die je overal aanspreekt hebben dikwijls ook een profiel op zo’n datingsite. Waarom? Omdat vrijwel geen man ze simpelweg uitnodigt voor een kopje koffie!

Beantwoorden

7 FG.

Ik spreek vrouwen niet aan, klap ik dicht.

Beantwoorden

8 Victor Verlon

FG., ik heb je naam even aangepast om je wat meer privacy te geven.

Wanneer zou jij een vrouw willen aanspreken? Wat is de situatie? En wat gebeurt er vervolgens?

Beantwoorden

9 Eric (alias Remco)

Ik spreek ook nooit een vrouw aan. Zo eens in de 2 maanden hang ik weer eens rond op de site van Victor omdat ik het diep van binnen natuurlijk wel zou willen maar puntje bij paaltje durf ik het toch niet :-) Dus jojo ik steeds heen en weer tussen :”laat maar zitten, wordt toch nooit wat” en toch weer op deze site komen om mezelf moed in te spreken. Na het stappen altijd depri. Weer een avond en halve nacht voorbij en de enige tekst die uit mijn mond is gekomen is het bestellen van mijn drankje aan de bar. Ik kan niet eens glimlachen, laat staan dat ik kan acteren dat ik het min of meer naar mijn zin zou hebben :-) Dus oogcontact met vrouwen lukt dan helemaaaal niet, en aanspreken dan uiteraard ook niet. Na het stappen wil ik dan ook een paar maanden niet meer in een uitgaansgelegenheid komen want voel me daar nog eenzamer dan thuis als ik alleen ben.
Inmiddels al 44 dus het wordt ook nooit wat maar toch kom ik iedere keer weer terug op deze site en snap zelf inmiddels niet meer waarom. Ik snap inmiddels wel dat de perfecte openingszin ook niet helpt als je hem toch niet durft te gebruiken. Sorry, dit is waarschijnlijk een beetje off-topic allemaal.

Beantwoorden

10 Victor Verlon

Bedankt voor je reactie Eric/Remco. Deze is zeker niet off-topic!

Na het stappen altijd depri. Weer een avond en halve nacht voorbij en de enige tekst die uit mijn mond is gekomen is het bestellen van mijn drankje aan de bar.

De eerste stap is zorgen dat als je uitgaat, dat je niet meer depri wordt na zo’n avond. Grote kans dat je jezelf nog onder druk zet om iets te doen. Met als gevolg dat je sowieso geen initiatief kunt nemen en je vervolgens keihard afstraft. Een kwestie van zelfsabotage. Natuurlijk is uitgaan dan niet leuk!

Vraag: waarvoor ga je stappen? Wat zijn je intenties?

Is vrouwen ontmoeten en versieren je enige doel? Dat is geen sterk uitgangspunt voor een leuke avond waar je later met plezier op terug kunt kijken.

Daarbij kun je prima vrouwen ontmoeten zonder uit te gaan. Als uitgaan je echt niet ligt, prima!

Inmiddels al 44 dus het wordt ook nooit wat maar toch kom ik iedere keer weer terug op deze site en snap zelf inmiddels niet meer waarom.

Je hebt een gezonde behoefte aan contact met vrouwen. En vermoedelijk verlang je ook naar contact met mensen in zijn algemeenheid… toch?

Je leeftijd is geen probleem of blokkade voor een heerlijk liefdesleven, behalve als je zelf een punt maakt van je leeftijd. Dus, het kan wel degelijk ‘nog wat worden’.

Heb je contact met mensen in het dagelijks leven en op het werk? Hoe verlopen deze contacten? Heb je strikt noodzakelijke communicatie over feitelijkheden of heb je ook wel eens gesprekjes over de onbelangrijke zaken in het leven. (Het weer, iets wat in het nieuws is, of wat dan ook…)

Wil je daarover uitweiden?

Beantwoorden

11 Eric

Hoi Victor,

ik ga absoluut niet uit om perse vrouwen te versieren. Ik ga er niet eens vanuit dat dat zou kunnen gebeuren. Ik ga af en toe uit omdat ik me dan weer erg eenzaam voel. Vooral zomers heb ik er last van. Dan zie je allemaal mensen buiten die samen leuke dingen doen en aan het lachen en kletsen zijn. Je wilt dan zelf ook onder de mensen om het zo te zeggen. Maar ik heb niet echt vrienden dus dan ga je maar in je eentje uit. Maar dan voel ik me in no-time nog eenzamer. Dan loop je tussen de vrolijke mensen door en geen flauw idee hoe ik me daar tussen zou moeten mengen. Meestal eindigt het dus met ergens maar aan een bar gaan zitten, daar 1 of 2 biertjes drinken en dan weer naar huis zonder met iemand een woord gewisseld te hebben.
Dan ben ik dus weer depri en dat blijft een flinke poos hangen. Dan trek ik mezelf er weer uit met de gedachte dat ik heus niet de enige op de wereld ben die niemand heeft om lol mee te maken en besluit om daar vrede mee te hebben maar na een paar maandjes word ik weer jaloers op al die mensen die leuke dingen doen met andere mensen en ga ik er weer op uit om vervolgens weer depri thuis te komen. Voordat ik mijn ex leerde kennen deed ik vooral niets anders dan werken om de gaten op te vullen. Dat gaat nu niet meer onder andere omdat ik 2 kinderen heb nu.

Op het werk zelf klets ik heel wat af met collega’s. Mijn werk is ook meteen mijn sociale leven. Voor mijn gevoel lig ik daar gewoon normaal tot zelfs prima in de markt en sommige collega’s zijn ook verbaasd dat ik sinds de scheiding nog nooit een date of een scharrel heb gehad terwijl mijn ex inmiddels alweer verloofd is. Als ik ze dan vertel dat ik absoluut niet weet hoe je met vreemde mensen in contact zou moeten komen kijken ze me vol ongeloof aan en denken ze dat ik ze in de maling neem omdat ze me op het werk altijd zo spontaan vinden. Maar ze zijn vergeten dat ik niet zo ben begonnen. Ik durf pas los te komen als ik mensen langere tijd ken. Toen ik er net werkte durfde ik in de kantine niet eens aan onbekende collega’s te vragen wat hun functie was.

Ik begrijp dat mijn vorige post er erg sneu uitziet. Zo loop ik normaal niet door het leven hoor. Maar dat was uiteraard weer the day after en dan wil ik alleen maar dood. Voel me dan intens eenzaam en ongelukkig. Lijkt of de dingetjes die voor andere zo gewoon zijn (en dan vooral interactie met vrouwen), kilometers buiten mijn bereik liggen. Een lach, een aanraking, knuffel, lol maken, stoeien, samen iets eten of drinken op een terrasje of thuis op balkon. Ik wil gewoon dingen delen en dan natuurlijk liefst met een vrouw. Ben absoluut geen macho type die er op uit gaat om vrouwen te scoren…

Maar goed…de weken daarna herstel ik snel en dan gaat het wel weer. Sterker nog, ik voel me nu al weer een stuk beter dan gisteren. Dan neem ik me voor om me nooit meer te begeven in een sociale situatie want ik weet hoe ik me voel daarna. Maar na een poosje gaat het toch weer knagen en daar ga je weer…
Sorry voor deze veel te lange post. Ik wil nog toevoegen dat ik in het dagelijks leven geen enkele moeite heb met one-liners zolang ze maar normaal zijn voor de situatie en ik maar zeker weet dat niet de illusie zou kunnen ontstaan dat ik iets van de vrouw in kwestie wil, bijvoorbeeld haar leren kennen of gewoon een praatje maken voor mijn eigen plezier. Nu ik dit schrijf begrijp ik ineens precies waar mijn onverbiddelijke grens ligt. Maar geen flauw idee waarom dit zo is.

Wat een lap tekst weer. Als je hem inkort of weghaalt begrijp ik het hoor.

Beantwoorden

12 Eric

Victor, ik heb gisteren een bizarre dag gehad die haaks staat op alle andere dagen van mijn leven als het gaat om vrouwen!!! Maar het is echt veel te lang om hier te posten dus ik ga even speuren op je website of ik je ook “gewoon” een berichtje kan sturen want ik wil het wel heel graag met je delen.

Beantwoorden

13 Eric

Ik heb je net via de contactpagina op victorverlon.com verslag gedaan van bizarre, zeer positieve dag!

14 Victor Verlon

Er is veel voor mij om in te haken. Vermoedelijk is dit de kern:

Ik wil nog toevoegen dat ik in het dagelijks leven geen enkele moeite heb met one-liners zolang ze maar normaal zijn voor de situatie en ik maar zeker weet dat niet de illusie zou kunnen ontstaan dat ik iets van de vrouw in kwestie wil, bijvoorbeeld haar leren kennen of gewoon een praatje maken voor mijn eigen plezier. Nu ik dit schrijf begrijp ik ineens precies waar mijn onverbiddelijke grens ligt. Maar geen flauw idee waarom dit zo is.

Als ik het goed begrijp, je wilt niet de indruk wekken dat je iets van haar wil:

- dus niet haar beter leren kennen,
- dus niet een praatje maken voor je eigen plezier.

Begrijp ik het goed?

En geldt dit ook in het contact in zijn algemeenheid, buiten je werk?

Beantwoorden

15 Victor Verlon

En ik heb je bericht met veel plezier gelezen Eric!

Je kunt je ervaring omschrijven als bizar… of als een voorproefje van wat je nog meer te wachten staat. Als je wilt uiteraard :-D

Je hebt bepaalde remmingen (belemmerende overtuigingen, angsten, gewoontes) die hebben gemaakt dat je dit nog niet eerder hebt meegemaakt.

Een kleine verandering (kledingkeuze en/of een aantal andere zaken) kan je helpen om je over deze remmingen heen te zetten.

De associaties met een bepaald kledingstuk beïnvloeden je belevingswereld en daarmee je uitstraling. Of het maakt dat je simpelweg meer opmerkzaam bent over hoe de omgeving reageert. (Sommige mannen zijn bijna voortdurend blind voor flirtsignalen.) En natuurlijk, mensen reageren anders wanneer je je anders kleedt. Dat alleen al kan het balletje aan het rollen brengen.

Hoe dan ook, ik wil absoluut niet zeggen dat kledingkeuze het belangrijkste is, of dat dat het enige is dat een rol speelt voor jouw liefdesleven. Denk daarom de komende tijd rustig na over wat het nog meer kan zijn dat je meer durf had. Je hebt kennisgemaakt met de man die je (ook) bent…

Beantwoorden

16 Eric

Hoi Victor,

Ik ben inderdaad tot de conclusie gekomen dat het erg droevig gesteld is met mijn gevoel van eigenwaarde in het algemeen.
Blijkbaar zie ik mensen benaderen als een vorm van mensen lastigvallen en voel me gauw overbodig of te veel.

Maar ik heb nu een paar dingen gewoon compleet anders gedaan en nergens de spanning in mijn hoofd weer oneindig lang en oneindig hoog laten oplopen. Dat zorgt er namelijk altijd voor dat ik bij een kleine teleurstelling helemaal naar beneden val. Voor de ander is het vaak maar een seconde maar ik was er dan in mijn hoofd al wekenlang of zelfs maandenlang mee bezig.
Nu heb ik direct gevraagd af te spreken en het niet geaccepteerd toen ze probeerde op te hangen met:”slaap lekker en we spreken elkaar binnenkort weer”. Heb voor mijn gevoel “doorgezeurd” (in mijn beleving dus) totdat er een concrete afspraak was gemaakt.

Nou, de rest weet je inmiddels :-)

Beantwoorden

17 Victor Verlon

Ik ben inderdaad tot de conclusie gekomen dat het erg droevig gesteld is met mijn gevoel van eigenwaarde in het algemeen

Ik denk dat het niet ‘droevig’ gesteld is met je eigenwaarde. Je hebt simpelweg veel te winnen op dat punt :-D

Advies: houd eens bij wat je gedachten zijn. Op het werk, thuis, en wanneer je bijvoorbeeld een boodschapje hebt gedaan.

Zet het (liefst ter plaatse) op papier, want gedachten zijn voornamelijk een onbewust proces. Zelfs al merk je ze bewust op, ze vervliegen snel in de herinnering.

Oh ja, de focus ligt nu niet op het versieren van vrouwen, het krijgen van sociale contacten of wat dan ook. Voor nu is bewustwording het belangrijkste, zonder je gedachten te beoordelen of af te keuren.

Beantwoorden

18 Eric

Oke, dank je wel. Zal het gaan bijhouden!

Beantwoorden

19 Eric

Ehh…wat moet ik eigenlijk met die gedachten doen? Kan hier wel even een ultra korte samenvatting geven…Doorgaans als ik boodschappen doe of ergens anders ben zoals gisteren in het ziekenhuis denk ik eigenlijk niks bijzonders :-)
Zou dus ook niet weten wat ik op moet schrijven.

Beantwoorden

20 Victor Verlon

Doe voorlopig niets met wat je opmerkt. Eerst bewust worden van wat je gedachten zijn.

Veel van je gedachten zijn vast niet zo bijzonder. Toch komt er geregeld een gedachte naar voren die wel veelzeggend is over hoe je over jezelf denkt en hoe je de wereld ziet. Daarbij kan de manier waarop je deze gedachten hebt (hard, zacht, intonatie etc.) ook een rol spelen.

Doe je best om toch je gedachten (beknopt) op te schrijven. Met als doel om meer opmerkzaam te worden over hoe je tegen jezelf spreekt. (Speelt een belangrijke rol wat betreft eigenwaarde…)

Succes!

Beantwoorden

21 Eric

Hoi Victor,

we zijn nu een poosje verder en ik vind de opdracht veel moeilijker dan hij in eerste instantie leek. Ik zou echt niet weten welke van die spinsels in mijn hoofd ik op papier zou moeten zetten. Kijk, denken doe ik de hele dag. Denken is zo ongeveer het enige dat ik doe in mijn vrije tijd.
Maar zodra ik eraan denk dat ik me bewust moet worden van mijn gedachten om ze te kunnen opschrijven denk ik dus niet meer spontaan na. In de supermarkt denk ik aan mijn boodschappenlijstje, wat ik nog nodig heb en waar ik hierna nog heen moet. Thuis doe ik niets anders dan denken en dat is echt teveel om op te schrijven. Weet ook niet welke gedachten relevant zijn voor jou. Eigenlijk was ik een paar dagen na de opdracht er al niet meer mee bezig om die reden.
Jammer dat er niet wat meer mensen reageren. Ik zou weleens willen weten hoe een ander dat precies aanpakt en wat er dan uitkomt.

Beantwoorden

Vorige artikel: